"Coś bujało się na ogonie zaśnieżonej lwicy. Zanim Maciek zdążył odwrócić głowę, już wydarzenia potoczyły się z własną dynamiką, jak nieuchronna kamienna lawina (...)

A skoro już się rzucił, to i spadł - jak ciężki wór, tłukać sobie boleśnie kość ogonową, a gdy już leżał, to niestety przyszło mu do głowy, żeby wstać, wskutek czego zsunął się ze śliskiej krawędzi stopnia i - podskakując na każdym kolejnym kancie - zjechał na siedzeniu aż do samego podnóża schodów. Tam to, obserwując całe zajście i pękając ze śmiechu, stała cytrynowa dziewczyna."

(MM, Opium w rosole) 

Jako że

a) pogoda nie zachęca do fotograficznych spacerów,

b) znaczna większość ciekawych jeżycjadowych obiektów została już obfotografowana,

 zawieszam bezterminowo działalność bloga.

Oczywiście go nie likwiduję, niech służy potomnym ;) 

Zapraszam też na mój drugi blog . 

 Co łączy te budynki i jak wiążą się one z Jeżycjadą? :)

- Uspokójcie się - wtrąciła Bebe, zatykając sobie uszy. - Raczej może rozplanujmy sobie dzień. Do kościoła idziemy na jedenastą, jak zwykle, bo u Dominikanów śpiewa chór Stuligrosza.
- Ja tam chodzę na piątą - oświadczyła Aniela. - Kazanie ma ojciec Krzysztof, a wszędzie pełno jest dusz artystycznych, punków oraz innych dziwadeł. Mnie się podoba. Nie lubię przebywać w towarzystwie tych wszystkich sztywnych mieszczan.
- Mieszczanie to też bliźni - rzekł trafnie Kozio.
(MM, Brulion Bebe B.)

Dopadły stopni kościoła, otrząsając się z deszczu. Znów zaczęło kropić.
- No? To o czym będzie szopka, jak myślicie? - spytała Gabrysia, przytrzymując na chwilę córki pod filarami. - Strasznie jestem ciekawa, czy zgadniemy. Co roku jest na najważniejszy temat.
- Nie wiem... - Pyza w zadumie zgarnęła z buzi krople deszczu. - Co było najważniejsze w tym roku?
- To, że wszyscy ze wszystkimi się kłócą - powiedziała poważnie jej siostrzyczka. - I się nie lubią.
(MM, Noelka)

Na parkingu przed kościołem Dominikanów, mimo nie sprzyjających warunków atmosferycznych, stała już gromadka samochodów, a ich właściciele albo gnali kurcgalopkiem do wnętrza świątyni, albo kulili się wyczekująco pod arkadami, u wejścia na dziedziniec. Wśród tych najwierniejszych była i rodzina Borejków, stojąca w pełnym składzie klanowym tuż przy schodkach.
(MM, Pulpecja)

Po maturze będzie musiała się wprowadzić. Nie można mieć normalnego życia uczuciowego w takim tłumie krewnych.
Tak sobie myśląc, a nawet, momentami, mamrocząc pod nosem pewne ostre sformułowania, Laura wlokła się za nimi wszystkimi przez zieloną Teatralkę, pod półkolem wielkich kasztanowców, okrytych kaczymi łapkami liści, i dalej ulicą Wieniawskiego, aż pod sam kościół Dominikanów, którego dwie identyczne, białe wieże wznosiły się wysoko ponad kwadratowym dziedzińcem.
Było tu jeszcze bardziej tłoczno niż na mszy o dziesiątej, pełno młodzieży, ruch i powitalne okrzyki. Laura, która miała śpiewać i na tej mszy, weszła spiesznie przez otwartą bramę z kutego żelaza i nagle znalazła się oko w oko z obiektem swoich rozmyślań.
(MM, Żaba)